Tursk – św. Stanisława

Historia
Historyczne dane o Tursku są nad wyraz skromne. Osada ma metrykę XIII wieczną. „Turczic” wzmiankowany został po raz pierwszy 24 grudnia 1350 r. w dokumencie Ludwika Rzymskiego, potwierdzającym własność zakonu joannitów w tej wsi. W ramach komandorii łagowskiej wieś pozostawała aż do 1810 r., do czasów sekularyzacji zakonu – później w ramach domeny państwowej. Na przełomie XIX i XX w. dobra turskie liczyły 1210,7 ha. Liczbę mieszkańców w 1939 r. – na podstawie spisu – określono na 223 osoby. Kościół parafialny w Tursku wzmiankowany został po raz pierwszy w 1598 r. Niewykluczone jednak, że świątynia ta była starsza o co najmniej dwa stulecia (na jej wieży zawieszony był bowiem dzwon z przełomu XIV/XV w.).
W wiekach następnych kościół turski stracił status świątyni parafialnej. W 1852 r. „na wioskowym błoniu” wzniesiono nową świątynię w stylu neogotyckim, lokując ją w miejscu starej, rozebranej wskutek fatalnego stanu technicznego. Ze starego kościoła przeniesiono elementy wyposażenia (m. in. dzwony z XIV/XV w. i 1600 r. oraz XVI-wieczne świeczniki). Po II wojnie światowej kościół przejęty został przez katolików i powierzony opiece Stanisława Biskupa w dniu września 1951 r.